در دومین شب شعر نماشوم شعرهایی خوندیم از حافظ، شهریار، سایه، احمد شاملو، فریدون مشیری، عباس معروفی و علی فتحاللهی. همچنین قطعاتی از اجرای بعضی از این شعرها توسط استاد شجریانِ پدر و نیز همایون شجریان پخش شد.
غزلی از حافظ
گل در بر و مِی در کف و معشوق به کام است سُلطان جهانم به چنین روز غلام است گو شمع میارید در این جمع که امشب | |||||
در مجلس ما ماهِ رُخ دوست تمام است | |||||
در مذهب ما باده حلال است؛ ولیکن بی روی تو، ای سرو گل اندام، حرام است | |||||
گوشم همه بر قول نِی و نغمهی چنگ است چشمم همه بر لعل لب و گردش جام است | |||||
در مجلس ما عطر مَیامیز که ما را هر لحظه ز گیسوی تو خوش بوی مشام است | |||||
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
| |||||
|
شعری از سایه به شهریار (بعد از نیما)
با من بی کس تنها شده یارا تو بمان همه رفتند از این خانه خدا را تو بمان
من بی برگ خزان دیده دگر رفتنی ام تو همه بار و بری تازه بهارا تو بمان
داغ و درد است همه نقش و نگار دل من بنگر این نقش به خون شسته نگارا تو بمان
زین بیابان گذری نیست سواران را لیک دل ما خوش به فریبی است غبارا تو بمان
هر دم از حلقه عشاق پریشانی رفت به سر زلف بتان سلسله دارا توبمان
شهریارا تو بمان بر سر این خیل یتیم پدرا یارا اندوه گسارا تو بمان
سایه در پای تو چون موج چه خوش زار گریست
که سر سبز تو خوش باد کنارا تو بمان
پاسخ شهریار به سایه (بمانیم که چه؟)
سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه
درس این زندگی از بهر ندانستن ماست این همه درس بخوانیم و ندانیم که چه
خود رسیدیم به جان نعش عزیزی هر روز دوش گیریم و به خاکش برسانیم که چه
آری این زهر هلاهل به تشخص هر روز بچشیم و به عزیزان بچشانیم که چه
دور سر هلهله و هاله شاهین اجل ما به سرگیجه کبوتر بپرانیم که چه
کشتی ای را که پی غرق شدن ساخته اند هی به جان کندن از این ورطه برانیم که چه
قسمت خرس و شغال است خود این باغ مویز بی ثمر غوره چشمی بچلانیم که چه
بدتر از خواستن این لطمه نتوانستن هی بخواهیم و رسیدن نتوانیم که چه
ما طلسمی که قضا بسته ندانیم شکست کاسه و کوزه سر هم بشکانیم که چه
گر رهایی است برای همه خواهید از غرق ورنه تنها خودی از لُجه برانیم که چه
ما که در خانه ایمان خدا ننشستیم کفر ابلیس به کرسی بنشانیم که چه
قاتل مرغ و خروسیم یکیمان کمتر این همه جان گرامی بستانیم که چه
مرگ یک بار مثل دیدم و شیون یک بار این قدر پای تعلل بکشانیم که چه
شهریارا دگران فاتحه از ما خوانند
ما همه از دگران فاتحه خوانیم که چه
تفنگت را زمین بگذار،. فریدون مشیری
تفنگت را زمین بگذار،
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبان دل ، دلی لبریز مهر تو ،
تو ای با دوستی دشمن !
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا ، بنشین ، بگو ،بشنو سخن ـ شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید
برادر گر که می خوانی مرا ، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار،
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می دانی ؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی ؟
چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی ؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
... و حق با توست ،
ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست !
... اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار .
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبان دل ، دلی لبریز مهر تو ،
تو ای با دوستی دشمن !
زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا ، بنشین ، بگو ،بشنو سخن ـ شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید
برادر گر که می خوانی مرا ، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار،
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید.
تو از آیین انسانی چه می دانی ؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی ؟
چرا باید که با یک لحظه ، غفلت ، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی ؟
گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
... و حق با توست ،
ولی حق را ـ برادر جان ـ به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست !
... اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار .
ترانهای از احمد شاملو:
من بهارم، تو زمین
من زمینم، تو درخت
من درختم، تو بهار.
ناز انگشتای بارون تو، باغم می کنه
میون جنگلا طاقم می کنه.
تو بزرگی. مث شب
اگه مهتاب باشه یا نه
تو بزرگی
مث شب
خود مهتابی تو اصلا خود مهتابی تو
تازه، وقتی بره مهتاب و
هنوز
شب تنها، باید
راه دوری رو بره تا دم دروازه روز،
مث شب گود و بزرگی مث شب
تازه، روزم که بیاد،
تو تمیزی
مث شبنم
مث صبح.
تو مث مخمل ابری
مث بوی علفی
مث اون ململ مه نازکی
اون ململ مه
که رو عطر علفا، مثل بلاتکلیفی
هاج و واج مونده مردد
میون موندن و رفتن
میون مرگ و حیات.
مث برفایی تو.
تازه آبم که بشن برفا و عریون بشه کوه
مث اون قله مغرور بلندی
که به ابرای سیاهی و به بادای بدی می خندی...
من بهارم تو زمین
من زمینم تو درخت
من درختم تو بهار،
ناز انگشتای بارون تو باغم می کنه
میون جنگلها طاقم میکنه
ضرباهنگ عشق و مستی – علی فتحاللهی
من بادهپرستم
از عشق تو مستم
پیمان بشکستم
در راه تو بستم
چون پیچک گیجی
بر گرد تو رُستم
همچون تن ماری
تو خواب و بیداری
نه راه فراری
نه صبر و قراری
یک لحظه رهایی
از من تو نداری
در هر رگ و هر پی
ای دخترک جِی
گاهی بخَرم می
گاهی بزنم نی
از یاد تو معشوق
لی لی میخورم هی
کو بادهی نابی
خاکی ز خرابی
نیلوفر آبی
هم طاقت و تابی
تا از تو بسازم
تندیس نیابی
کودکانه – علی فتحاللهی
کودکانگی های مرا
مادری باش
ای مهربان!
تا به پستان بخشایشَت
در بهار
بیاویزم همچون گلی بیقرار
دریچهها (مهدی اخوان ثالث)
ما چون دو دریچه روبروی هم آگاه ز هر بگو مگوی هم
هرروز سلام وپرسش وخنده هرروز قرار روز آینده
عمر آینه بهشت اما آه! بیش از شب و روز تیر و دی کوتاه
اکنون دل من شکسته و خسته است زیرا یکی از دریچه ها بسته است
نه مهر فسون نه ماه جادو کرد! نفرین به سفر که هرچه کرد او کرد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر